بهترین اشعار برای تو که نیستی

به شانه هایم زدی تا تنهاییم را تکانده باشی. به چه دل خوش کردی؟ تکاندن برف از شانه های آدم برفی

سخت دل دادی به ما و ساده دل برداشتی

                            دل بریدن هات حکمت داشت: دلبر داشتی

از دل من تا لب تو راه چندانی نبود

                            من که شعر تازه می گفتم، تو از بر داشتی

قلب من چون سکه های از رواج افتاده بود

                            آنچه در پیراهن من بود، باور داشتی

شر عشقت را من از شور پدر پرورده ام

                            قصد خون خلق را از شیر مادر داشتی

دشتی از آهو درین چشمت به قشلاق آمده

                            جنگلی از ببر در آن چشم دیگر داشتی

پشت پلکم زنده رودی از نفس افتاده بود

                            روی لب هایت گلاب ناب قمصر داشتی

خاطراتم را چه خواهی کرد؟ گیرم باد برد

                            بیت هایی را که از من کنج دفتر داشتی

 

علیرضا بدیع

لینک شعر در وبلاگ شاعر


برچسب‌ها: علیرضا بدیع
نوشته شده در 93/08/09ساعت 13:7 توسط آدم برفی| |

ای جان تو جانم را از خويش خبر کرده

                                انديشه تو هر دم در بنده اثر کرده

ای هر چه بينديشی در خاطر تو آيد

                                بر بنده همان لحظه آن چيز گذر کرده

از شيوه و ناز تو مشغول شده جانم

                                مکر تو به پنهانی خود کار دگر کرده

بر ياد لب تو نی هر صبح بناليده

                                عشقت دهن نی را پرقند و شکر کرده

از چهره چون ماهت وز قد و کمرگاهت

                                چون ماه نو اين جانم خود را چو قمر کرده

خود را چو کمر کردم باشد به ميان آيی

                                ای چشم تو سوی من از خشم نظر کرده

از خشم نظر کردی دل زير و زبر کردی

                                تا اين دل آواره از خويش سفر کرده

 

حضرت مولانا


برچسب‌ها: مولانا
نوشته شده در 93/08/09ساعت 10:45 توسط آدم برفی| |

دوستت دارم

با اینکه تو خیلی چیزها را نمی بینی

مثل همین گوشواره های ستاره ام

که فقط دو ستاره ی معمولی نیستند

وبه تنهایی می توانند تمام جهان را روشن کنند

اگر تو بخواهی

یا همین سبزی دامنم

که از تمام دشتهای بهاری

تکه ای با خودش دارد...

دوستت دارم

با اینکه تو گاهی می روی

و می گذاری با دردهایم نفس بکشم

با دردهایم برقصم

و گنجشک ها

یکی یکی به حال و روزم گریه کنند...

من در دستهایت به دنبال ماهی های کوچک قرمزم می گردم

که برایم نگه داشته بودی

در چشمانت به دنبال آهوها...

که آبی پیرهنم را جویده بودند

و روی لبانت هم می خواهم گل بکارم تا بهار بشود....

 

 

فرناز خان احمدی


برچسب‌ها: فرناز خان احمدی
نوشته شده در 93/08/07ساعت 10:45 توسط آدم برفی| |

جانا به غریبستان چندین به چه می‌مانی

                              بازآ تو از این غربت تا چند پریشانی

صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم

                              یا راه نمی‌دانی یا نامه نمی‌خوانی

گر نامه نمی‌خوانی خود نامه تو را خواند

                              ور راه نمی‌دانی در پنجه ره دانی

بازآ که در آن محبس قدر تو نداند کس

                              با سنگ دلان منشین چون گوهر این کانی

ای از دل و جان رسته دست از دل و جان شسته

                              از دام جهان جسته بازآ که ز بازانی

هم آبی و هم جویی هم آب همی‌جویی

                              هم شیر و هم آهویی هم بهتر از ایشانی

چند است ز تو تا جان تو طرفه تری یا جان

                              آمیخته‌ای با جان یا پرتو جانانی

نور قمری در شب قند و شکری در لب

                              یا رب چه کسی یا رب اعجوبه ربانی

هر دم ز تو زیب و فر از ما دل و جان و سر

                              بازار چنین خوشتر خوش بدهی و بستانی

از عشق تو جان بردن وز ما چو شکر مردن

                              زهر از کف تو خوردن سرچشمه حیوانی

 
 
حضرت مولانا

برچسب‌ها: مولانا
نوشته شده در 93/08/06ساعت 16:34 توسط آدم برفی| |

چگونه بال زنم تا به ناكجا كه تویی

                                 بلندمی پرم اما، نه آن هوا كه تویی

تمام طول خط از نقطه ی كه پر شده است

                                از ابتدا كه تویی تا به انتها كه تویی

ضمیر ها بدل اسم اعظم اند همه

                                از او و ما كه منم تا من و شما كه تویی

تویی جواب سوال قدیم بود و نبود

                                چنانچه پاسخ هر چون و هر چرا كه تویی

به عشق معنی پیچیده داده ای و به زن

                                قدیم تازه و بی مرز بسته تا كه تویی

به رغم خار مغیلان نه مرد نیم رهم

                                از این سغر همه پایان آن خوشا كه تویی

جدا از این من و ما و رها ز چون و چرا

                                كسی نشسته در آنسوی ماجرا كه تویی

نهادم آینه ای پیش روی آینه ات

                                جهان پر از تو و من شد پر از خدا كه تویی

تمام شعر مرا هم ز عشق دم زده ای

                                نوشته ها كه تویی نانوشته ها كه تویی

 

حسین منزوی


برچسب‌ها: حسین منزوی
نوشته شده در 93/07/30ساعت 19:48 توسط آدم برفی| |

هم می زنم این قهوه یِ تلخِ قجری را

                               تا فکرِ تو شاید برساند شکری را

من خاطره می نوشم و با یادِ تو خوبم

                               برگرد...و پایان بده این بی خبری را

بعد از گله و اخم بگو سیب...و پر رنگ

                               لبخند بزن تا بنویسم اثری را

حالا که حواسم به تو پرت است...بگیرند

                               از دست من این هوش و حواس بشری را

با قاشق خود شعر نوشتم، و مدادم

                               هم می زند این قهوه یِ تلخِ قجری را

 

 

علی مردانی

لینک شعر در وبلاگ شاعر


برچسب‌ها: علی مردانی
نوشته شده در 93/07/30ساعت 14:6 توسط آدم برفی| |

تا صبحدم به یاد تو شب را قدم زدم

                             آتش گرفتم از تو و در صبحدم زدم

با آسمان مفاخره كردیم تا سحر

                             او از ستاره دم زد و من از تو دم زدم

او با شهاب بر شب تب كرده خط كشید

                             من برق چشم ملتهبت را رقم زدم

تا كور سوی اختركان بشكند همه

                             از نام تو به بام افق ها ،‌ علمزدم

با وامی از نگاه تو خورشید های شب

                             نظم قدیم شام و سحر را به هم زدم

هر نامه را به نام و به عنوان هر كه بود

                             تنها به شوق از تو نوشتن قلم زدم

تا عشق چون نسیم به خاكسترم وزد

                             شك از تو وام كردم و در باورم زدم

از شادی ام مپرس كه من نیز در ازل

                             همراه خواجه قرعه ی قسمت به غم زدم

 

حسین منزوی


برچسب‌ها: حسین منزوی
نوشته شده در 93/07/30ساعت 11:2 توسط آدم برفی| |

می توانی بروی قصه و رویا بشوی

                           راهی دورترین نقطه ی دنیا بشوی

ساده نگذشتم از این عشق، خودت می دانی

                           من زمینگیر شدم تا تو، مبادا بشوی

آی! مثل خوره این فکر عذابم می داد؛

                           چوب ما را بخوری، ورد زبان ها بشوی

من و تو مثل دو تا رود موازی بودیم

                           من که مرداب شدم، کاش تو دریا بشوی

دانه ی برفی و آنقدر ظریفی که فقط

                           باید از این طرف شیشه تماشا بشوی

گره ی عشق تو را هیچ کسی باز نکرد

                           تو خودت خواسته بودی که معما بشوی

در جهانی که پر از وامق و مجنون شده است

                           می توانی عذرا باشی،  لیلا بشوی

می توانی فقط از زاویه ی یک لبخند

                           در دل سنگ ترین آدم ها جا بشوی

بعد از این، مرگ نفس های مرا می شمرد

                           فقط از این نگرانم که تو تنها بشوی

 

مهدی فرجی


برچسب‌ها: مهدی فرجی
نوشته شده در 93/07/27ساعت 18:27 توسط آدم برفی| |

بغض دارد سینه ام حال سه تارم خوب نیست

                                 هرکه هستی دور باش اینجا کنارم خوب نیست

صحنه ی تکرار بدرود و طلاق ریل هاست

                                 چشم خیس و کوپه و سوت قطارم خوب نیست

تا دلم این شور را از کوک سازم می رود

                                 بین این شوریدگی "فا"ی بکارم خوب نیست

آه ای تبریزِ من از قول مولانا بگو

                                 بعد شمسش رونق شعر و شعارم خوب نیست

از منِ شاعر که پرسی مثنوی هم درد داشت

                                 هرچه دارم شعر بود ،دار و ندارم خوب نیست

حال و روزم خوب نیست ،روزگارم خوب نیست

                                 این حوالی هیچ چیز حول مدارم خوب نیست

یک عمر با سیگار خود مثل برادر باش و بعد

                                 روی پاکت حک شود این زهر مارم خوب نیست

جای من حرفی بزن تنها ترین مضراب من

                                 بغض دارد سینه ام حال سه تارم خوب نیست.....

 

حمید صادقی مقدم


برچسب‌ها: حمید صادقی مقدم
نوشته شده در 93/07/27ساعت 14:5 توسط آدم برفی| |

تکلیفِ تمام ترانه‌های من

از همین اولِ بسم‌اللهِ بوسه معلوم است

سلام، یعنی خداحافظ!

خداحافظ جای خالی بعد از منِ غریب

خداحافظ سلامِ آبی امنِ آسوده

ستاره‌ی از شب گریخته ی همروزِ من،

عزیزِ هنوزِ من ... خداحافظ!

 

 

همین که گفتم!

دیگر به هیچ پرسشی

                       پاسخ نمی‌دهم!

 

 

هی بی‌قرار!

نگران کدامِ اشتباهِ کوچکِ بی‌هوا

تو از نگاه چَپ‌چَپِ شب می‌ترسی؟

ما پیش از پسینِ هر انتظاری حتما

کبوترانِ رفته از اینجا را

به رویای خوش‌ترین خبر فراخواهیم خواند.

 

 

من ... ترانه‌ها وُ

تو ... بوسه‌ها وُ

شب ... سینه‌ریزِ روشنش را گرو خواهد گذاشت،

تا دیگر هیچ اشاره یا علامتی از بُن‌بستِ آسمان نمانَد.

راه باز ...، جاده روشن وُ

همسفر فراوان است.

 

 

برمی‌گردیم

نگاه می‌کنیم

امیدوار به آواز آدمی ...!

 

 

آیا شفای این صبحِ ساکتِ غمگین

بی‌خوابِ آخرین ستاره مُیسر نیست؟

همیشه همین قدم‌های نخستینِ رفتن است

که رازِ آخرین منزلِ رسیدن را رقم می‌زند.

 

 

کم نیستند کسانی

که با پاره‌ی سنگی در مُشتِ بسته‌ی باد

گمان می‌کنند کبوتری تشنه به جانب چشمه می‌بَرَند،

اما من و کبوتر و چشمه گول نخواهیم خورد

ما خوابِ خوشی از احوالِ آدمی دیده‌ایم

 

 

از این پیشتر نیز

فالِ غریب ستاره هم با ما

از همین اتفاق عجیب گفته بود.

 

 

ما نزدیک آینه نشستیم و شب شکست و

خبر از مسافرِ خوش‌قولِ بوسه رسید،

رسید همین نزدیکی‌ها

که صبحِ یک جمعه‌ی شریف

از خواب روشن دریا باز خواهیم گشت.

همه چیز دُرست خواهد شد

و شب تاریک نیز از چراغِ تَرک‌خورده عذر خواهد خواست.

همین برای سرآغاز روزِ به او رسیدن کافی است،

همین برای نشستن و یک دلِ سیر گریستنِ ما کافی‌ست،

همین برای از خود دور شدن و به او رسیدن کافی است.

 

 

سلام ...!

سلام یعنی خداحافظ!

خداحافظ اولین بوسه‌های بی‌اختیار

کوچه‌های تنگ آشتی‌کنانِ دلواپس

عصر قشنگِ صمیمی

ماه مُعطرِ اطلسی‌های اینقدی، ... خداحافظ!

 

 

سلام، سهمِ کوچکِ من از وسعت سادگی!

سایه‌نشینِ آب و همپیاله‌ی تشنگی سلام،

سلام، اولادِ اولین بوسه از شرمِ گُل و گونه‌های حلال،

سلام، ستاره‌ی از شب گریخته‌ی همروز من،

عزیزِ همیشه و هنوز من ... سلام!

 

سید علی صالحی


برچسب‌ها: سید علی صالحی
نوشته شده در 93/07/27ساعت 8:23 توسط آدم برفی| |