بهترین اشعار برای تو که نیستی

به شانه هایم زدی تا تنهاییم را تکانده باشی. به چه دل خوش کردی؟ تکاندن برف از شانه های آدم برفی

می توانی بروی قصه و رویا بشوی

                           راهی دورترین نقطه ی دنیا بشوی

ساده نگذشتم از این عشق، خودت می دانی

                           من زمینگیر شدم تا تو، مبادا بشوی

آی! مثل خوره این فکر عذابم می داد؛

                           چوب ما را بخوری، ورد زبان ها بشوی

من و تو مثل دو تا رود موازی بودیم

                           من که مرداب شدم، کاش تو دریا بشوی

دانه ی برفی و آنقدر ظریفی که فقط

                           باید از این طرف شیشه تماشا بشوی

گره ی عشق تو را هیچ کسی باز نکرد

                           تو خودت خواسته بودی که معما بشوی

در جهانی که پر از وامق و مجنون شده است

                           می توانی عذرا باشی،  لیلا بشوی

می توانی فقط از زاویه ی یک لبخند

                           در دل سنگ ترین آدم ها جا بشوی

بعد از این، مرگ نفس های مرا می شمرد

                           فقط از این نگرانم که تو تنها بشوی

 

مهدی فرجی


برچسب‌ها: مهدی فرجی
نوشته شده در 93/07/27ساعت 18:27 توسط آدم برفی| |

بغض دارد سینه ام حال سه تارم خوب نیست

                                 هرکه هستی دور باش اینجا کنارم خوب نیست

صحنه ی تکرار بدرود و طلاق ریل هاست

                                 چشم خیس و کوپه و سوت قطارم خوب نیست

تا دلم این شور را از کوک سازم می رود

                                 بین این شوریدگی "فا"ی بکارم خوب نیست

آه ای تبریزِ من از قول مولانا بگو

                                 بعد شمسش رونق شعر و شعارم خوب نیست

از منِ شاعر که پرسی مثنوی هم درد داشت

                                 هرچه دارم شعر بود ،دار و ندارم خوب نیست

حال و روزم خوب نیست ،روزگارم خوب نیست

                                 این حوالی هیچ چیز حول مدارم خوب نیست

یک عمر با سیگار خود مثل برادر باش و بعد

                                 روی پاکت حک شود این زهر مارم خوب نیست

جای من حرفی بزن تنها ترین مضراب من

                                 بغض دارد سینه ام حال سه تارم خوب نیست.....

 

حمید صادقی مقدم


برچسب‌ها: حمید صادقی مقدم
نوشته شده در 93/07/27ساعت 14:5 توسط آدم برفی| |

تکلیفِ تمام ترانه‌های من

از همین اولِ بسم‌اللهِ بوسه معلوم است

سلام، یعنی خداحافظ!

خداحافظ جای خالی بعد از منِ غریب

خداحافظ سلامِ آبی امنِ آسوده

ستاره‌ی از شب گریخته ی همروزِ من،

عزیزِ هنوزِ من ... خداحافظ!

 

 

همین که گفتم!

دیگر به هیچ پرسشی

                       پاسخ نمی‌دهم!

 

 

هی بی‌قرار!

نگران کدامِ اشتباهِ کوچکِ بی‌هوا

تو از نگاه چَپ‌چَپِ شب می‌ترسی؟

ما پیش از پسینِ هر انتظاری حتما

کبوترانِ رفته از اینجا را

به رویای خوش‌ترین خبر فراخواهیم خواند.

 

 

من ... ترانه‌ها وُ

تو ... بوسه‌ها وُ

شب ... سینه‌ریزِ روشنش را گرو خواهد گذاشت،

تا دیگر هیچ اشاره یا علامتی از بُن‌بستِ آسمان نمانَد.

راه باز ...، جاده روشن وُ

همسفر فراوان است.

 

 

برمی‌گردیم

نگاه می‌کنیم

امیدوار به آواز آدمی ...!

 

 

آیا شفای این صبحِ ساکتِ غمگین

بی‌خوابِ آخرین ستاره مُیسر نیست؟

همیشه همین قدم‌های نخستینِ رفتن است

که رازِ آخرین منزلِ رسیدن را رقم می‌زند.

 

 

کم نیستند کسانی

که با پاره‌ی سنگی در مُشتِ بسته‌ی باد

گمان می‌کنند کبوتری تشنه به جانب چشمه می‌بَرَند،

اما من و کبوتر و چشمه گول نخواهیم خورد

ما خوابِ خوشی از احوالِ آدمی دیده‌ایم

 

 

از این پیشتر نیز

فالِ غریب ستاره هم با ما

از همین اتفاق عجیب گفته بود.

 

 

ما نزدیک آینه نشستیم و شب شکست و

خبر از مسافرِ خوش‌قولِ بوسه رسید،

رسید همین نزدیکی‌ها

که صبحِ یک جمعه‌ی شریف

از خواب روشن دریا باز خواهیم گشت.

همه چیز دُرست خواهد شد

و شب تاریک نیز از چراغِ تَرک‌خورده عذر خواهد خواست.

همین برای سرآغاز روزِ به او رسیدن کافی است،

همین برای نشستن و یک دلِ سیر گریستنِ ما کافی‌ست،

همین برای از خود دور شدن و به او رسیدن کافی است.

 

 

سلام ...!

سلام یعنی خداحافظ!

خداحافظ اولین بوسه‌های بی‌اختیار

کوچه‌های تنگ آشتی‌کنانِ دلواپس

عصر قشنگِ صمیمی

ماه مُعطرِ اطلسی‌های اینقدی، ... خداحافظ!

 

 

سلام، سهمِ کوچکِ من از وسعت سادگی!

سایه‌نشینِ آب و همپیاله‌ی تشنگی سلام،

سلام، اولادِ اولین بوسه از شرمِ گُل و گونه‌های حلال،

سلام، ستاره‌ی از شب گریخته‌ی همروز من،

عزیزِ همیشه و هنوز من ... سلام!

 

سید علی صالحی


برچسب‌ها: سید علی صالحی
نوشته شده در 93/07/27ساعت 8:23 توسط آدم برفی| |

۱

یه شبِ مهتاب

                ماه میاد تو خواب

منو می‌بره

            کوچه به کوچه

 

باغِ انگوری

              باغِ آلوچه

دره به دره

            صحرا به صحرا

اون جا که شبا

                پُشتِ بیشه‌ها

یه پری میاد

              ترسون و لرزون

پاشو می‌ذاره

               تو آبِ چشمه

شونه می‌کنه

                مویِ پریشون...

 

۲

یه شبِ مهتاب

             ماه میاد تو خواب

منو می‌بره

            تَهِ اون دره

اون جا که شبا

              یکه و تنها

تک‌درختِ بید

           شاد و پُرامید

می‌کنه به ناز

          دسشو دراز

که یه ستاره

            بچکه مثِ

                        یه چیکه بارون

به جایِ میوه‌ش

                نوکِ یه شاخه‌ش

                                  بشه آویزون...

 

۳

یه شبِ مهتاب

                ماه میاد تو خواب

منو می‌بره

              از تویِ زندون

مثِ شب‌پره

                 با خودش بیرون،

می‌بره اون جا

که شبِ سیا

تا دَمِ سحر

شهیدایِ شهر

با فانوسِ خون

               جار می‌کشن

تو خیابونا

سرِ میدونا:

 

«ــ عمویادگار!

                مردِ کینه‌دار!

                             مستی یا هشیار

                                           خوابی یا بیدار؟»

 

مستیم و هشیار

                شهیدای شهر!

خوابیم و بیدار

                شهیدای شهر!

آخرش یه شب

                    ماه میاد بیرون،

از سرِ اون کوه

                  بالایِ دره

رویِ این میدون

                      رد می‌شه خندون

 

یه شب ماه میاد

یه شب ماه میاد...

 

احمد شاملو

۱۳۳۳ زندانِ قصر

شنیدن شعر با صدای فرهاد مهرداد


برچسب‌ها: احمد شاملو
نوشته شده در 93/07/24ساعت 13:0 توسط آدم برفی| |

سحرم دولت بیدار به بالین آمد

                        گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد

قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرام

                        تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد

مژدگانی بده ای خلوتی نافه گشای

                        که ز صحرای ختن آهوی مشکین آمد

گریه آبی به رخ سوختگان بازآورد

                        ناله فریادرس عاشق مسکین آمد

مرغ دل باز هوادار کمان ابرویست

                        ای کبوتر نگران باش که شاهین آمد

ساقیا می بده و غم مخور از دشمن و دوست

                        که به کام دل ما آن بشد و این آمد

رسم بدعهدی ایام چو دید ابر بهار

                        گریه‌اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد

چون صبا گفته حافظ بشنید از بلبل

                        عنبرافشان به تماشای ریاحین آمد


حضرت حافظ


برچسب‌ها: حافظ
نوشته شده در 93/07/10ساعت 19:26 توسط آدم برفی| |

عشق تو آورد قدح پر ز بلای دل من

                               گفتم می می نخورم گفت برای دل من

داد می معرفتش با تو بگویم صفتش

                               تلخ و گوارنده و خوش همچو وفای دل من

از طرفی روح امین آمد و ما مست چنین

                               پیش دویدم که ببین کار و کیای دل من

گفت که ای سر خدا روی به هر کس منما

                               شکر خدا کرد و ثنا بهر لقای دل من

گفتم خود آن نشود عشق تو پنهان نشود

                               چیست که آن پرده شود پیش صفای دل من

عشق چو خون خواره شود رستم بیچاره شود

                               کوه احد پاره شود آه چه جای دل من

شاد دمی کان شه من آید در خرگه من

                               باز گشاید به کرم بند قبای دل من

گوید که افسرده شدی بی‌من و پژمرده شدی

                               پیشتر آ تا بزند بر تو هوای دل من

گویم کان لطف تو کو بنده خود را تو بجو

                               کیست که داند جز تو بند و گشای دل من

گوید نی تازه شوی بی‌حد و اندازه شوی

                               تازه‌تر از نرگس و گل پیش صبای دل من

گویم ای داده دوا لایق هر رنج و عنا

                               نیست مرا جز تو دوا ای تو دوای دل من

میوه هر شاخ و شجر هست گوای دل او

                               روی چو زر اشک چو در هست گوای دل من

 

حضرت مولانا


برچسب‌ها: مولانا
نوشته شده در 93/07/10ساعت 10:26 توسط آدم برفی| |

کسی از عمق دریا زد صدایت، ماهی قرمز!

                                  و دریا پهن شد در زیر پایت، ماهی قرمز!

شبی قلّاب ماهی گیر، دست از دامنت برداشت

                                  و کرد آن ترس ِ بی مورد رهایت، ماهی قرمز!

پریدی توی آب و کوسه ها با طعنه پرسیدند :

                                  " تو، با این کفشهای تا به تایت ماهی قرمز!؟ "

تصور هم نمی کردند جاشوها که اقیانوس

                                  نهنگی زیر سر دارد برایت، ماهی قرمز!

تو را می خواست قایق ران که هر شب تور می انداخت

                                  و گرنه داشت دریا بی نهایت ماهی قرمز!

 

پانته آ صفایی


برچسب‌ها: پانته آ صفایی
نوشته شده در 93/07/07ساعت 18:11 توسط آدم برفی| |

دین راهگشا بود و تو گمگشته دینی

                            تردید کن ای زاهد اگر اهل یقینی

آهو نگران است بزن تیر خطا را

                            صیاد دل از کف شده! تا کی به کمینی؟

این قدر میاندیش به دریا شدن ای رود

                            هر جا بروی باز گرفتار زمینی

مهتاب به خورشید نظر کرد و درخشید

                            هر وقت شدی آینه، کافی است ببینی

ای عقل بپرهیز و مگو عشق چنان است

                            ای عشق کجایی که ببینند چنینی

هم هیزم سنگین سری دوزخیانی

                            هم باغ سبک سایه فردوس برینی

ای عشق! چه در شرح تو جز «عشق» بگوییم

                            در ساده ترین شکلی و پیچیده ترینی

 

فاضل نظری

نوشته شده در 93/07/05ساعت 7:3 توسط آدم برفی| |

زرد است که لبریز حقایق شده است

                                تلخ است که با درد موافق شده است

شاعر نشدی وگرنه می فهمیدی


                                پائیز بهاری است که عاشق شده است

 

میلاد عرفان پور


برچسب‌ها: میلاد عرفان پور
نوشته شده در 93/07/03ساعت 14:56 توسط آدم برفی| |

من آسمان پر از ابرهای دلگیرم

                             اگر تو دلخوری از من ، من از خودم سیرم

من آن طبیب زمین گیر زار و بیمارم

                             که هرچه زهر به خود می دهم نمی میرم

من و تو آتش و اشکیم در دل یک شمع

                             به سرنوشت تو وابسته است تقدیرم

به دام زلف بلندت دچار و سردرگم

                             مرا جدا مکن از حلقه های زنجیرم

درخت سوخته ای در کنار رودم من

                             اگر تو دلخوری از من ، من از خودم سیرم

 

فاضل نظری


برچسب‌ها: فاضل نظری
نوشته شده در 93/07/01ساعت 9:35 توسط آدم برفی| |