X
تبلیغات
بهترین اشعار برای تو که نیستی

بهترین اشعار برای تو که نیستی

به شانه هایم زدی تا تنهاییم را تکانده باشی. به چه دل خوش کردی؟ تکاندن برف از شانه های آدم برفی

عقل بیهوده سر طرح معما دارد

                          بازی عشق مگر شاید و اما دارد

با نسیم سحری دشت پر از لاله شکفت

                          سر سربسته چرا اینهمه رسوا دارد

در خیال آمدی و آینه ی قلب شکست

                          آینه تازه از امروز تماشا دارد

بس که دلتنگم اگر گریه کنم می گویند

                          قطره ای قصد نشان دادن دریا دارد

تلخی عمر به شیرینی عشق آکنده است

                          چه سر انجام خوشی گردش دنیا دارد

عشق رازیست که تنها به خدا باید گفت

                          چه سخن ها که خدا با من تنها دارد


فاضل نظری


برچسب‌ها: فاضل نظری
نوشته شده در 93/02/03ساعت 11:53 توسط آدم برفی| |

بغض سنگین مرا دیوار می فهمد فقط

                         جنگجویی خسته از پیکار می فهمد فقط

زندگی بعد از تو را آن بی گناهی که تنش

                         نیمه جان ماندست روی دار می فهمد فقط

سعی کردم بهترین باشم... نشد، درد مرا

                         غنچه ای پژمرده در گلزار می فهمد فقط

غیر لیلا رنج مجنون را نمی فهمد کسی

                         آنچه آمد بر سرم را یار می فهمد فقط

ای گلم هرکس که محوت شد مرا تحقیر کرد

                         حس عاشق بودنم را خار می فهمد فقط

حرف بسیار است  اما هیچکس همدرد نیست

                         جای خالی تورا سیگار می فهمد فقط


حرف دکترها قبول آرام میگیرم ولی

                         حرف یک بیمار را بیمار می فهمد فقط

تنشه ی یک لحظه دیدار تو ام...حال مرا

                         روزه داری لحظه ی افطار می فهمد فقط

 

مهدی نور قربانی

لینک شعر در وبلاگ شاعر


برچسب‌ها: مهدی نور قربانی
نوشته شده در 93/02/02ساعت 20:44 توسط آدم برفی| |

گم شدم در خود نمی‌دانم کجا پیدا شدم

                             شبنمی بودم ز دریا غرقه در دریا شدم

سایه‌ای بودم از اول بر زمین افتاده خوار

                             راست کان خورشید پیدا گشت ناپیدا شدم

زآمدن بس بی نشانم وز شدن بس بی خبر

                             گوئیا یکدم برآمد کامدم من یا شدم

می‌مپرس از من سخن زیرا که چون پروانه‌ای

                             در فروغ شمع روی دوست ناپروا شدم

در ره عشقش چو دانش باید و بی دانشی

                             لاجرم در عشق هم نادان و هم دانا شدم

چون همه تن دیده می‌بایست بود و کور گشت

                             این عجایب بین که چون بینا و نابینا شدم

خاک بر فرقم اگر یک ذره دارم آگهی

                             تا کجاست آنجا که من سرگشته‌دل آنجا شدم

چون دل عطار بیرون دیدم از هر دو جهان

                             من ز تاثیر دل او بی دل و شیدا شدم



عطار


برچسب‌ها: عطار
نوشته شده در 93/02/02ساعت 12:55 توسط آدم برفی| |

خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست

                                طاقت بار فراق این همه ایامم نیست

خالی از ذکر تو عضوی چه حکایت باشد

                                سر مویی به غلط در همه اندامم نیست

میل آن دانه خالم نظری بیش نبود

                                چون بدیدم ره بیرون شدن از دامم نیست

شب بر آنم که مگر روز نخواهد بودن

                                بامدادت که نبینم طمع شامم نیست

چشم از آن روز که برکردم و رویت دیدم

                                به همین دیده سر دیدن اقوامم نیست

نازنینا مکن آن جور که کافر نکند

                                ور جهودی بکنم بهره در اسلامم نیست

گو همه شهر به جنگم به درآیند و خلاف

                                من که در خلوت خاصم خبر از عامم نیست

نه به زرق آمده‌ام تا به ملامت بروم

                                لازم اگر عزت و اکرامم نیست

به خدا و به سراپای تو کز دوستیت

                                خبر از دشمن و اندیشه ز دشنامم نیست

دوستت دارم اگر لطف کنی ور نکنی

                                به دو چشم تو که چشم از تو به انعامم نیست

سعدیا نامتناسب حیوانی باشد

                                هر که گوید که دلم هست و دلارامم نیست


سعدی


برچسب‌ها: سعدی
نوشته شده در 93/02/01ساعت 9:26 توسط آدم برفی| |

این چیست که چون دلهره افتاده به جانم

                               حال همه خوب است، من اما نگرانم

در فکر تو بستم چمدان را و همین فکر

                               مثل خوره افتاده به جانم که بمانم

چیزی که میان من و تو نیست غریبی ست

                               صد بار تو را دیده ام ای غم به گمانم ؟!

انگار که یک کوه سفر کرده از این دشت

                               اینقدر که خالی شده بعد از تو جهانم

از سایه سنگین تو من کمترم آیا ...؟!

                               بگذار به دنبال تو خود را بکشانم

ای عشق ...! مرا بیشتر از پیش بمیران

                               آنقدر که تا دیدن او زنده بمانم

 

فاضل نظری


برچسب‌ها: فاضل نظری
نوشته شده در 93/01/31ساعت 10:32 توسط آدم برفی| |

خیال روی تو در هر طریق همره ماست

                                  نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست

به رغم مدعیانی که منع عشق کنند

                                  جمال چهره تو حجت موجه ماست

ببین که سیب زنخدان تو چه می‌گوید

                                  هزار یوسف مصری فتاده در چه ماست

اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد

                                  گناه بخت پریشان و دست کوته ماست

به حاجب در خلوت سرای خاص بگو

                                  فلان ز گوشه نشینان خاک درگه ماست

به صورت از نظر ما اگر چه محجوب است

                                  همیشه در نظر خاطر مرفه ماست

اگر به سالی حافظ دری زند بگشای

                                  که سال‌هاست که مشتاق روی چون مه ماست


حضرت حافظ


برچسب‌ها: حافظ
نوشته شده در 93/01/30ساعت 7:25 توسط آدم برفی| |

تو را از دست دادم، آی آدم‌های بعد از تو!

                           چه کوچک می‌نماید پیش تو غم‌های بعد از تو

 تورا از دست دادم، تو چه خواهی کرد بعد از من؟

                           چه خواهم کرد بی تو با چه خواهم‌های بعد از تو؟

تو را از دست ... ؛ دادم از همین زخم است، می‌بینی؟

                           دهانش را نمی‌بندند مرهم‌های بعد از تو

«تو را از یاد خواهم برد کم‌کم» بارها گفتم

                           به خود کی می‌رسم اما به کم‌کم‌های بعد از تو؟

 بیا، برگرد، با هم گاه... با هم راه... با هم...، آه!

                           مرا دور از تو خواهد کشت «با هم»های بعد از تو


مژگان عباسلو


برچسب‌ها: مژگان عباسلو
نوشته شده در 93/01/26ساعت 13:51 توسط آدم برفی| |

سرمست شد نگارم بنگر به نرگسانش

                           مستانه شد حدیثش پیچیده شد زبانش

گه می‌فتد از این سو گه می‌فتد از آن سو

                           آن کس که مست گردد خود این بود نشانش

چشمش بلای مستان ما را از او مترسان

                           من مستم و نترسم از چوب شحنگانش

ای عشق الله الله سرمست شد شهنشه

                           برجه بگیر زلفش درکش در این میانش

اندیشه‌ای که آید در دل ز یار گوید

                           جان بر سرش فشانم پرزر کنم دهانش

آن روی گلستانش وان بلبل بیانش

                           وان شیوه‌هاش یا رب تا با کیست آنش

این صورتش بهانه‌ست او نور آسمانست

                           بگذر ز نقش و صورت جانش خوشست جانش

دی را بهار بخشد شب را نهار بخشد

                           پس این جهان مرده زنده‌ست از آن جهانش


مولانا


برچسب‌ها: مولانا
نوشته شده در 93/01/24ساعت 11:1 توسط آدم برفی| |

من از آن روز که دربند توام آزادم

                          پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم

همه غم‌های جهان هیچ اثر می‌نکند

                          در من از بس که به دیدار عزیزت شادم

خرم آن روز که جان می‌رود اندر طلبت

                          تا بیایند عزیزان به مبارک بادم

من که در هیچ مقامی نزدم خیمه انس

                          پیش تو رخت بیفکندم و دل بنهادم

دانی از دولت وصلت چه طلب دارم هیچ

                          یاد تو مصلحت خویش ببرد از یادم

به وفای تو کز آن روز که دلبند منی

                          دل نبستم به وفای کس و در نگشادم

تا خیال قد و بالای تو در فکر منست

                          گر خلایق همه سروند چو سرو آزادم

به سخن راست نیاید که چه شیرین سخنی

                          وین عجبتر که تو شیرینی و من فرهادم

دستگاهی نه که در پای تو ریزم چون خاک

                          حاصل آنست که چون طبل تهی پربادم

می‌نماید که جفای فلک از دامن من

                          دست کوته نکند تا نکند بنیادم

ظاهر آنست که با سابقه حکم ازل

                          جهد سودی نکند تن به قضا دردادم

ور تحمل نکنم جور زمان را چه کنم

                          داوری نیست که از وی بستاند دادم

دلم از صحبت شیراز به کلی بگرفت

                          وقت آنست که پرسی خبر از بغدادم

هیچ شک نیست که فریاد من آن جا برسد

                          عجب ار صاحب دیوان نرسد فریادم

سعدیا حب وطن گر چه حدیثیست صحیح

                          نتوان مرد به سختی که من این جا زادم


سعدی


برچسب‌ها: سعدی
نوشته شده در 93/01/23ساعت 11:35 توسط آدم برفی| |

در خوابهای کودکی ام

هر شب طنین سوت قطاری

                            از ایستگاه می گذرد

دنباله ی قطار

              انگار هیچ گاه به پایان نمی رسد

انگار

بیش از هزار پنجره دارد

و در تمام پنجره هایش

                        تنها تویی که دست تکان می دهی

آنگاه

در چارچوب پنجره ها

                     شب شعله می کشد

با دود گیسوان تو در باد

در امتداد راه مه آلود

در دود

دود

دود...

 

قیصر امین پور

ارسالی از کیانای عزیز


برچسب‌ها: قیصر امین پور
نوشته شده در 93/01/22ساعت 22:2 توسط آدم برفی| |