بهترین اشعار برای تو که نیستی

به شانه هایم زدی تا تنهاییم را تکانده باشی. به چه دل خوش کردی؟ تکاندن برف از شانه های آدم برفی

دوست میدارم که با خویشان خود بیگانه باشم

                                      همدم عقلم چرا همصحبت دیوانه باشم

دل به هر کس کی سپارم من در دلها مقیم

                                      تا نتوانم شمع مجلس شد چرا پروانه باشم

آزمودم آشنایان را فغان از آشنایی

                                      آرزومندم که با هر آشنا بیگانه باشم

مرغ خوشخوانم وگر در حلقه زاغان نشینم

                                      کی توانم لحظه ای در نغمه مستانه باشم

مردمی گم شد میان آشنایان از تو پرسم

                                      با چنین نامردمان بیگانه باشم یا نباشم

 

مهدی سهیلی


برچسب‌ها: مهدی سهیلی
نوشته شده در ۹۴/۰۵/۱۰ساعت 13:14 توسط آدم برفی| |

هرگز از مرگ نهراسیده‌ام

اگرچه دستانش از ابتذال شکننده‌تر بود.

هراسِ من ــ باری ــ همه از مردن در سرزمینی‌ست

که مزدِ گورکن

از بهای آزادیِ آدمی

افزون باشد.

جُستن

یافتن

و آنگاه

به اختیار برگزیدن

و از خویشتنِ خویش

بارویی پی‌افکندن ــ

اگر مرگ را از این همه ارزشی بیش‌تر باشد

حاشا، حاشا که هرگز از مرگ هراسیده باشم.

 

احمد شاملو


برچسب‌ها: احمد شاملو
نوشته شده در ۹۴/۰۵/۰۳ساعت 16:30 توسط آدم برفی| |

تا از تو هم آزرده شوم سرزنشم کن

                                 آه این منم ای آینه ! کم سرزنشم کن

آن روز که من دل به سر زلف تو بستم

                                 دل سرزنشم کرد ، تو هم سرزنشم کن

ای حسرت عمری که به هر حال هدر شد

                                  در بیش و کم شادی و غم سرزنشم کن

یک عمر نفس پشت نفس با تو دویدم

                                  اینبار قدم روی قدم سرزنشم کن

من سایه ی پنهان شده در پشت غبارم

                                   آه این منم ای آینه کم سرزنشم کن

 

فاضل نظری


برچسب‌ها: فاضل نظری
نوشته شده در ۹۴/۰۵/۰۲ساعت 2:26 توسط آدم برفی| |

من کویرم لب من تشنه ی باران علی ست

                                   این لب تشنه ی پر شور، غزلخوان علی ست

این که گسترده تر از وسعت آفاق شده است

                                   به یقین سفره ی گسترده ی دامان علی ست

منّت نان و نمک نیست سر سفره ی او

                                   پس خوشا آن که در این دنیا مهمان علی ست

آتش اشکی اگر در غزلم شعله ور است

                                   بی گمان قطره ای از درد فراوان علی ست

لحظه ای پرتو حسنش ز تجلی دم زد

                                   که جهان، آینه در آینه حیران علی ست

کعبه یکبار دهان را به سخن وا کرده است

                                   تا بدانیم کلید در این خانه علی ست

از دم صبح ازل نام علی را می خواند

                                   دل که تا شام ابد دست به دامان علی ست

 

محمد حسین صفاریان


برچسب‌ها: محمد حسین صفاریان
نوشته شده در ۹۴/۰۴/۱۹ساعت 12:21 توسط آدم برفی| |

بی سبب نیست زمین سینه ی پر پر دارد 

                               به خدا چشم تو یک فاجعه در بر دارد 

با نسیم سحری شعله نکش می ترسم 

                                کلبه ی حوصله ی شهر ترک بردارد 

گر چه از بودن با تو تن ِ من می لرزد 

                                 فکر تو خواب و خیالی ست که در سر دارد 

بوی خوش می وزد از سینه ی عطرآگینت 

                                 دل ِمن میل به دروازه ی قمصر دارد 

یا به آتش بکش و یا به دلم راه بده 

                                 کوچه ی چشم تو یک مشت ستمگر دارد 

فاصله درد عجیبی ست میان ِ من و تو ...  

                                 عابری در قفس تنگ ، کبوتر دارد 

گرچه تشویش دل و دین مرا سوزانده .... 

                                  پدر عشق بسوزد .......به تو باور دارد .... 

 

سید مهدی نژادهاشمی


برچسب‌ها: سید مهدی نژادهاشمی
نوشته شده در ۹۴/۰۴/۰۹ساعت 15:34 توسط آدم برفی| |

با سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان و یاران مهربان 

متاسفانه  به دلیل مشکلاتی که برای سرور های بلاگفا بوجود آمده بود مدتی امکان دسترسی به وبلاگ نبود  و بسیار  دلتنگ حضور در اینجا بودم. البته هنوز هم بسیاری از امکانات وبلاگ در دسترس نیست . به هر حال این غیبت  حال ما را دگرگون نمود. 

 خوشحالم که مجددا امکان درج مطلب در وبلاگ مهیا شده و می توان ارتباط را برقرار نمود. 

 

 

ارادتمند همیشگیتان 

آدم برفی

نوشته شده در ۹۴/۰۴/۰۹ساعت 11:39 توسط آدم برفی| |

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم 

                                   بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم 

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد 

                                   مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم 

جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکش فریاد 

                                   که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم 

ز تاب آتش دوری شدم غرق عرق چون گل 

                                   بیار ای باد شبگیری نسیمی زان عرق چینم 

جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی 

                                   که سلطانی عالم را طفیل عشق می‌بینم 

اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست 

                                   حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم 

صباح الخیر زد بلبل کجایی ساقیا برخیز 

                                   که غوغا می کند در سر خیال خواب دوشینم 

شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعین 

                                   اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالینم 

حدیث آرزومندی که در این نامه ثبت افتاد 

                                   همانا بی‌غلط باشد که حافظ داد تلقینم 

 

حضرت حافظ

نوشته شده در ۹۴/۰۲/۱۵ساعت 18:37 توسط آدم برفی| |

مرا به دوئل دعوت کرده ای؟! 

خیالی نیست! 

تو با تفنگِ خشاب پرت بیا 

من با مداد و کاغذ نقاشی ام 

می خواهم تفنگ بدست 

تو را بکشم! 

 

عباس پورعلمداری

نوشته شده در ۹۴/۰۲/۰۵ساعت 6:38 توسط آدم برفی| |

خانه دوست كجاست؟ 

در فلق بود كه پرسيد سوار 

از پس هجرت چندين ساله 

باز انگار سوار، نتوانست بيابد ره سرمنزل يار  

باز از من پرسيد 

خانه دوست كجاست؟ 

رهگذر بودم و باخود گفتم 

پاسخش با سهراب: 

نرسيده به.......... درخت! 

نگهم مكثی كرد، 

به درختی كه دگر نيست و جايش انگار 

پايه ای سرد و بلند، كه هدايت كند از دور پيام ما را! 

نرسيده به دكل !... 

كوچه باغی كه دگر نيست مگر ره گذری سرد و غريب 

باغ اما ز فزونی طلبی های زمانه خشك است  

ودرونش همه آوار بلندی رسته 

خوش به حالت سهراب 

كودكان هم امروز، مات و مبهوت تصاوير دروغين شده اند 

سخت محروم طراوت شده اند 

در سكوتی كه درختان دارند، 

جای يك لانه گنجشگ چه خالی مانده،‌  

جای آن كودك سرشار از شوق 

كسی امروز به شوقی نرود روی درختی به تماشای طبيعت، افسوس 

وصداقت كه چو برگی به زمين افتاده، 

آسمان هم گاهی، توی نقاشی ها، آبی و خوشرنگ است 

خانه دوست همين نزديكی است 

ليك من گم شده ام 

ای سوار ديروز 

من كجا هستم، اول تو بگو! 

خوش به حالت سهراب. 

 

دانيال نژادملايری

نوشته شده در ۹۴/۰۲/۰۳ساعت 17:51 توسط آدم برفی| |

 1

دیوار بلند آرزوهایم ریخت 

                           صد آینه از بگو مگو هایم ریخت 

اندازه ی موهای سرم خواستمت 

                           آنقدر نیامدی که موهایم ریخت 

 

2

هرچند زمان از سرت انداخت مرا 

                           بدجور عذاب رفتنت ساخت مرا 

این عکس که از تو پیش من جا مانده 

                           یک عمر به من زل زد و نشناخت مرا 

امیر قزلوند

نوشته شده در ۹۴/۰۲/۰۳ساعت 11:41 توسط آدم برفی| |