بهترین اشعار برای تو که نیستی

به شانه هایم زدی تا تنهاییم را تکانده باشی. به چه دل خوش کردی؟ تکاندن برف از شانه های آدم برفی

روی دستش، پسرش رفت، ولی قولش نه!

                                     نیزه ها تا جگرش رفت، ولی قولش نه!

این چه خورشیدِ غریبی ست که با حالِ نزار،

                                     پای نعشِ قمرش رفت، ولی قولش نه!

باغبانی‌ست عجب! آن که در آن دشتِ بلا،

                                     به خزانی ثمرش رفت، ولی قولش نه!

شیر مردی که در آن واقعه هفتاد و دو بار،

                                     دستِ غم بر کمرش رفت، ولی قولش نه!

جان من بر،خیِ "آن مرد" که در شط فرات،

                                     تیر در چشمِ ترش رفت، ولی قولش نه!

هر طرف می‌نگری نامِ حسین است و حسین،

                                     ای دمش گرم!!  سرش رفت، ولی قولش نه!

 

حسین جنتی


برچسب‌ها: حسین جنتی
نوشته شده در 93/09/26ساعت 15:35 توسط آدم برفی| |

امشب به حکم چشم تو چشمان من تر است

                                 من عاشق تو هستم و این غم مقدّر است

هرچند خنده‌های تو دل می‌بَرَد ولی

                                 این‌گونه اخم‌کردنت ای ماه محشر است

حرفی بزن که باز دلم را تکان دهی

                                 چیزی بگو، گلم، دل من زودباور است

یک عمر گِرد خانه‌ات این دل طواف کرد

                                 انگار این پرنده‌ی وحشی کبوتر است

اردیبهشت پُرگل شیراز سینه‌ات

                                 باری، غزل بخوان که دهانت معطّر است

تا سایه‌ی تو بر سر ِ من هست، عشق من!

                                 باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

 

بهمن صباغ زاده


برچسب‌ها: بهمن صباغ زاده
نوشته شده در 93/09/17ساعت 15:19 توسط آدم برفی| |

بر مزار من

               نهال ون بنشانید

تا ریشه هایش را در آغوش بگیرم

و تمام خوش دلی هایم را

                از آوند ها تا سر شاخه ها

                                              بر افرازم

حالا که دستم از دنیا

                        کوتاه است

اشتیاق زندگی را

              از زبان گنجشک ها

                                    آواز بخوانم

 

کاوه شصتی


برچسب‌ها: کاوه شصتی
نوشته شده در 93/08/25ساعت 11:45 توسط آدم برفی| |

همای اوج سعادت به دام ما افتد

                           اگر تو را گذری بر مقام ما افتد

حباب وار براندازم از نشاط کلاه

                           اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد

شبی که ماه مراد از افق شود طالع

                           بود که پرتو نوری به بام ما افتد

به بارگاه تو چون باد را نباشد بار

                           کی اتفاق مجال سلام ما افتد

چو جان فدای لبش شد خیال می‌بستم

                           که قطره‌ای ز زلالش به کام ما افتد

خیال زلف تو گفتا که جان وسیله مساز

                           کز این شکار فراوان به دام ما افتد

به ناامیدی از این در مرو بزن فالی

                           بود که قرعه دولت به نام ما افتد

ز خاک کوی تو هر گه که دم زند حافظ

                           نسیم گلشن جان در مشام ما افتد



حضزت حافظ


برچسب‌ها: حضزت حافظ
نوشته شده در 93/08/25ساعت 10:22 توسط آدم برفی| |

بی اختیار جذب غرور تو می شوم

                             غرق خیال حس حضور تو می شوم

زود آمدی و رفتی و من کنج خاطرات

                             محو نگاه طرز عبور تو می شوم

حیران ز جعدِ پر خم و گیسوی بافته

                             آهوی دام و ماهی تورِ تو می شوم

دائم تلاش میکنم که باشم شبیه تو

                             دل سنگ میشوی و سنگ صبور تو می شوم

گویی شبیه شاپرکی سوی آفتاب

                             راهی کشف منشاء نور تو می شوم


نیما سعیدی


برچسب‌ها: نیما سعیدی
نوشته شده در 93/08/21ساعت 16:38 توسط آدم برفی| |

تو من را بهتر می شناسی

وقتی لبخند می زنم

یعنی دریاچه ای آرام در صبح ام

یعنی 

آنقدر دوستت دارم

که هیچ سنگریزه ای

خوشبختی ام را به هم نمی زند!

 

فرناز خان احمدی


برچسب‌ها: فرناز خان احمدی
نوشته شده در 93/08/17ساعت 9:34 توسط آدم برفی| |

سخت دل دادی به ما و ساده دل برداشتی

                            دل بریدن هات حکمت داشت: دلبر داشتی

از دل من تا لب تو راه چندانی نبود

                            من که شعر تازه می گفتم، تو از بر داشتی

قلب من چون سکه های از رواج افتاده بود

                            آنچه در پیراهن من بود، باور داشتی

شر عشقت را من از شور پدر پرورده ام

                            قصد خون خلق را از شیر مادر داشتی

دشتی از آهو درین چشمت به قشلاق آمده

                            جنگلی از ببر در آن چشم دیگر داشتی

پشت پلکم زنده رودی از نفس افتاده بود

                            روی لب هایت گلاب ناب قمصر داشتی

خاطراتم را چه خواهی کرد؟ گیرم باد برد

                            بیت هایی را که از من کنج دفتر داشتی

 

علیرضا بدیع

لینک شعر در وبلاگ شاعر


برچسب‌ها: علیرضا بدیع
نوشته شده در 93/08/09ساعت 13:7 توسط آدم برفی| |

ای جان تو جانم را از خويش خبر کرده

                                انديشه تو هر دم در بنده اثر کرده

ای هر چه بينديشی در خاطر تو آيد

                                بر بنده همان لحظه آن چيز گذر کرده

از شيوه و ناز تو مشغول شده جانم

                                مکر تو به پنهانی خود کار دگر کرده

بر ياد لب تو نی هر صبح بناليده

                                عشقت دهن نی را پرقند و شکر کرده

از چهره چون ماهت وز قد و کمرگاهت

                                چون ماه نو اين جانم خود را چو قمر کرده

خود را چو کمر کردم باشد به ميان آيی

                                ای چشم تو سوی من از خشم نظر کرده

از خشم نظر کردی دل زير و زبر کردی

                                تا اين دل آواره از خويش سفر کرده

 

حضرت مولانا


برچسب‌ها: مولانا
نوشته شده در 93/08/09ساعت 10:45 توسط آدم برفی| |

دوستت دارم

با اینکه تو خیلی چیزها را نمی بینی

مثل همین گوشواره های ستاره ام

که فقط دو ستاره ی معمولی نیستند

وبه تنهایی می توانند تمام جهان را روشن کنند

اگر تو بخواهی

یا همین سبزی دامنم

که از تمام دشتهای بهاری

تکه ای با خودش دارد...

دوستت دارم

با اینکه تو گاهی می روی

و می گذاری با دردهایم نفس بکشم

با دردهایم برقصم

و گنجشک ها

یکی یکی به حال و روزم گریه کنند...

من در دستهایت به دنبال ماهی های کوچک قرمزم می گردم

که برایم نگه داشته بودی

در چشمانت به دنبال آهوها...

که آبی پیرهنم را جویده بودند

و روی لبانت هم می خواهم گل بکارم تا بهار بشود....

 

 

فرناز خان احمدی


برچسب‌ها: فرناز خان احمدی
نوشته شده در 93/08/07ساعت 10:45 توسط آدم برفی| |

جانا به غریبستان چندین به چه می‌مانی

                              بازآ تو از این غربت تا چند پریشانی

صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم

                              یا راه نمی‌دانی یا نامه نمی‌خوانی

گر نامه نمی‌خوانی خود نامه تو را خواند

                              ور راه نمی‌دانی در پنجه ره دانی

بازآ که در آن محبس قدر تو نداند کس

                              با سنگ دلان منشین چون گوهر این کانی

ای از دل و جان رسته دست از دل و جان شسته

                              از دام جهان جسته بازآ که ز بازانی

هم آبی و هم جویی هم آب همی‌جویی

                              هم شیر و هم آهویی هم بهتر از ایشانی

چند است ز تو تا جان تو طرفه تری یا جان

                              آمیخته‌ای با جان یا پرتو جانانی

نور قمری در شب قند و شکری در لب

                              یا رب چه کسی یا رب اعجوبه ربانی

هر دم ز تو زیب و فر از ما دل و جان و سر

                              بازار چنین خوشتر خوش بدهی و بستانی

از عشق تو جان بردن وز ما چو شکر مردن

                              زهر از کف تو خوردن سرچشمه حیوانی

 
 
حضرت مولانا

برچسب‌ها: مولانا
نوشته شده در 93/08/06ساعت 16:34 توسط آدم برفی| |