بهترین اشعار برای تو که نیستی

به شانه هایم زدی تا تنهاییم را تکانده باشی. به چه دل خوش کردی؟ تکاندن برف از شانه های آدم برفی

با سلام و احترام

دوستان یک گروه در تلگرام به نام همین وبلاگ راه اندازی شده است.

از دوستانی که تمایل به حضور دارند دعوت می شود از طریق ارسال شماره تلفن عضو گردند.

 

ارادتمند شما

آدم برفی

نوشته شده در ۹۴/۰۶/۰۳ساعت 17:12 توسط آدم برفی| |

وقتی که حالت از غم دنیا گرفته است

                                 حال من و تمام غزلها گرفته است

دلشوره های خود بخود چند روز پیش

                                 حالا چقدر یکشبه معنا گرفته است

بعد از تو جای آنهمه تاب و تب مرا

                                 مشتی چرا و باید و اما گرفته است

این سرنوشت غمزده تاوان عشق را

                                 روزی هزار مرتبه از ما گرفته است

حتی خدا نخواست ببیند در این جهان

                                 کار دو عاشق اینهمه بالا گرفته است

یک لحظه چشم بستم و دیدم کسی برام

                                 تصمیم گریه آور کبری گرفته است

حالا منم و میز و دو فنجان قهوه و...

                                 مردی که روی صندلی ات جا گرفته است

حرفی نمی زنم نکند برملا شود

                                 بغضی که توی حنجره ام پا گرفته است

دارد به عمق فاجعه پی میبرد دلم

                                 نفرین نکن که آه تو من را گرفته است!

 

 

زهرا شعبانی


برچسب‌ها: زهرا شعبانی
نوشته شده در ۹۴/۰۶/۱۱ساعت 5:49 توسط آدم برفی| |

در حدیث عشق و باور، ادعا ویرانگر است

                               رعد و برق آسمان ها را، صدا ویرانگر است

حربه ی تکفیر می چربد به تزویر زمان

                               هر فریبی بسته در نام خدا ، ویرانگر است

بدتر از بیماری واگیر آدم می کشد

                               فتنه انگیزی، دوچندان از وبا ویرانگر است

سرکشی از روی نادانی اگر وحشیگری است

                               سر بریدن با حدیث مصطفی، ویرانگر است

چشمه را گنجایش دریای نامحدود نیست

                               خلعت شاهی بر انسان گدا ، ویرانگر است

قدرت شمشیر بران را، ندارد هیچ تیغ

                               تیزی شمشیر دشمن، با ریا ویرانگر است

 

حمیدرضا نادری


برچسب‌ها: حمیدرضا نادری
نوشته شده در ۹۴/۰۶/۱۰ساعت 12:48 توسط آدم برفی| |

می کشم بر شانه هایم غربت ِاندوه را

                                   غربتِ اندوهِ بی مانند ِهمچون کوه را

شانه هایم زیر این بیداد کم می آورند

                                  کاش می شد کوه باشم این غم ِ بشکوه را

کاش دست مهربانی می زدود از روی لطف

                                  لایه لایه دردهایِ مبهم ِانبوه را

کاشکی دریادلی با ما روایت کرده بود

                                  درد های بی شمار ِشاعری نستوه را

دردهایی چون خوره خونِ غزل را می خورّد

                                  کاش می شد باز گویم دردهای روح را…!

 

یدالله گودرزی


برچسب‌ها: یدالله گودرزی
نوشته شده در ۹۴/۰۶/۰۳ساعت 17:22 توسط آدم برفی| |

روزی ما دوباره کبوتر هایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت.

روزی که کمترین سرود

بوسه است

و هر انسان

برای هر انسان

برادری است

روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند

قفل

افسانه یی ست

وقلب

برای زندگی بس است.

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی.

روزی که آهنگ هر حرف

زندگی ست

تا من به خاطر آخرین شعر رنج جست و جوی قافیه نبرم.

روزی که هر لب ترانه یی ست

تا کمترین سرود ، بوسه باشد.

روزی که تو بیایی برای همیشه بیایی

و مهربانی با زیبایی یکسان شود.

روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم . . .

و من آن روز را انتظار می کشم

حتی روزی که دیگر نباشم

  

احمد شاملو


برچسب‌ها: احمد شاملو
نوشته شده در ۹۴/۰۵/۲۲ساعت 0:15 توسط آدم برفی| |

من آویخته از طناب بودم و

تو

تفنگ در دست

شلیک کردی

شلیک کردی به طناب

برگشتم به زندگی

خطا رفته بود

دوباره داری نشانه می‌روی

قلب هدف را

درست نشانه گرفتی

بزن

زندگی همین‌ است

که شلیک می‌شود از دست‌های تو

 

شهاب مقربین


برچسب‌ها: شهاب مقربین
نوشته شده در ۹۴/۰۵/۲۱ساعت 19:53 توسط آدم برفی| |

پرِ اندوه نوشته ست خدا تقدیرم

                                   دگر از هر چه و هر کس که بگویی سیرم 

ای که بر سادگی چشم و دلم میخندی

                                  هیچ دانی که چه حد با غم او درگیرم؟

می کشیدم به قلم عکس رخ یارم را 

                                  حال اما که خودم گنگ ترین تصویرم

گل عشق من و تو ای نفسم، پژمرده ست

                                  از خودم،از تو و از عشق دگر دلگیرم

شده ام دلزده از عاشقی و دلبازی

                                  غم این دلزدگی آه...کند تسخیرم

مثل یک آیه ی کوته وَ کمی نامفهوم 

                                  می کند هر که دلش خواست مرا تفسیرم

سر به تن دارد اگر دلخوشیَم، صبر نما 

                                  من فقط منتظر غمزه ی یک شمشیرم

قصه ی عشق دلم وای به آخر نرسید

                                  که در این قصه ی دل، تلخ ترین تعبیرم

مانده است اندکی از عمر من ای حور به جای 

                                  کُندم یاری اگر تیر عجل می میرم

 چه کنم شکوه از ایام سیه میدانم

                                  هر چه آمد به سرم بود خدا تقصیرم 

 

حسین صمدی


برچسب‌ها: حسین صمدی
نوشته شده در ۹۴/۰۵/۲۱ساعت 12:19 توسط آدم برفی| |

دوست میدارم که با خویشان خود بیگانه باشم

                                      همدم عقلم چرا همصحبت دیوانه باشم

دل به هر کس کی سپارم من در دلها مقیم

                                      تا نتوانم شمع مجلس شد چرا پروانه باشم

آزمودم آشنایان را فغان از آشنایی

                                      آرزومندم که با هر آشنا بیگانه باشم

مرغ خوشخوانم وگر در حلقه زاغان نشینم

                                      کی توانم لحظه ای در نغمه مستانه باشم

مردمی گم شد میان آشنایان از تو پرسم

                                      با چنین نامردمان بیگانه باشم یا نباشم

 

مهدی سهیلی


برچسب‌ها: مهدی سهیلی
نوشته شده در ۹۴/۰۵/۱۰ساعت 13:14 توسط آدم برفی| |

هرگز از مرگ نهراسیده‌ام

اگرچه دستانش از ابتذال شکننده‌تر بود.

هراسِ من ــ باری ــ همه از مردن در سرزمینی‌ست

که مزدِ گورکن

از بهای آزادیِ آدمی

افزون باشد.

جُستن

یافتن

و آنگاه

به اختیار برگزیدن

و از خویشتنِ خویش

بارویی پی‌افکندن ــ

اگر مرگ را از این همه ارزشی بیش‌تر باشد

حاشا، حاشا که هرگز از مرگ هراسیده باشم.

 

احمد شاملو


برچسب‌ها: احمد شاملو
نوشته شده در ۹۴/۰۵/۰۳ساعت 16:30 توسط آدم برفی| |

تا از تو هم آزرده شوم سرزنشم کن

                                 آه این منم ای آینه ! کم سرزنشم کن

آن روز که من دل به سر زلف تو بستم

                                 دل سرزنشم کرد ، تو هم سرزنشم کن

ای حسرت عمری که به هر حال هدر شد

                                  در بیش و کم شادی و غم سرزنشم کن

یک عمر نفس پشت نفس با تو دویدم

                                  اینبار قدم روی قدم سرزنشم کن

من سایه ی پنهان شده در پشت غبارم

                                   آه این منم ای آینه کم سرزنشم کن

 

فاضل نظری


برچسب‌ها: فاضل نظری
نوشته شده در ۹۴/۰۵/۰۲ساعت 2:26 توسط آدم برفی| |